Maandag 2 augustus
We staan laat op vandaag, het is wel lekker om even wat rust in te bouwen. De bedden zijn slecht hier dus we hebben niet erg goed geslapen. Bovendien ben ik vannacht toen ik in het donker naar de w.c. liep keihard met mijn hoofd tegen een muur aangeknald. Met als resultaat een grote bult op mijn hoofd die pijnlijk aanvoelt.
We ontbijten in het restaurant van het hotel. Het is lekker maar de “whole wheat buttermilk pancakes” die ik besteld heb zijn gigantisch en heel machtig. Ik kan er maar één opkrijgen. Joyce eet een kaasomelet met gebakken aardappelen en Ger zoals gewoonlijk Franch Toast.
Na het ontbijt gooien we de tank weer vol en halen een sandwich bij Subway voor tussen de middag. Wat een types hier zeg, dit is echt Hillbilly land. Je zult hier maar moeten wonen als jongere, ik zou er zwaar depressief van worden.
Na eerst 10 minuten de verkeerde kant opgereden te zijn verlaten we uiteindelijk om 11.15 Torrey.
De lucht is blauw, het is 24 °C en we gaan de moie UT 12 rijden vandaag. We hebben er zin in maar hebben wel afgesproken om het rustig aan te doen vandaag en al aan het eind van de middag een hotel te gaan zoeken.
Het eerste gedeelte door het Dixie Forrest is niet spectaculair. Het is een lieflijk landschap met bossen, glooiende heuvels, veel paarden en af en toe prachtige grote huizen. Als we door het bos rijden zien we in de verte hele donkere luchten. In de verte horen we onweer. Zouden we het droog houden?
Het bos gedeelte is een beetje saai, de bomen zijn allemaal kaal. Het stijgt wel sterk hier, af en toe hebben we wel een heel mooi uitzicht op (denk ik) Grand Staircase Escalante dat prachtig door de zon wordt beschenen.
Tja, en dan barst de bui los. We rijden door zware wolken en dichte schermen regen. Weinig scenics te zien dus op dit moment!
Om 12.15 zijn we in Boulder. Als het goed is moet nu het mooie gedeelte komen. En wat denk je….het stopt met regenen en de lucht wordt helder. we moeten wel een beetje doorrijden want de regenwolken achtervolgen ons. We beperken ons dus maar tot de viewpoints, de Burr Trail of een andere dirtroad zit er niet in. Maar eerlijk gezegd hebben we daar ook niet zo’n zin in vandaag dus dat komt mooi uit.
Deze weg is prachtig, vooral bij de hogbacks. De weg is hier heel steil en smal met aan weerszijden een afgrond. Adembenemend mooi! De rotsen hebben geel, wit en oranje kleuren. We willen graag even bij de Calf Creek recreation area een kijkje nemen maar helaas is de weg daar naartoe afgesloten wegens werkzaamheden. Vlak daarna stoppen we bij Kiva Koffeehouse om even te genieten van het prachtige uitzicht op dat plekje. Koffie hebben we net op dus dat slaan we over.
De weg slingert zich weer omhoog tussen witte rotsen door met zicht op de ”Million Dollar Road” tussen Boulder en Escalante. In de verte kunnen we zelfs de La Sal Mountains zien liggen waar we een paar dagen geleden nog reden.
Om half twee zijn we in het plaatsje Escalante dat in een vallei ligt. Helaas begint de lucht weer enorm dreigend te worden.
En dan wordt het pas echt gezellig. Het gaat vreselijk hard regenen en onweren en er ontstaan overal modderstromen over de weg. Gelukkig zitten we droog in tegenstelling tot een paar motorrijders die ons tegemoetkomen. Af en toe moeten we dwars door een plas modderwater rijden. De modder spat hoog op tegen de zijkanten van de auto. Zijn wij even blij dat we nog niet door de wasstraat geweest zijn.
En net zo snel als het begonnen is houdt de regen ook weer op. De lucht is weer blauw en het zonnetje schijnt. We hebben vermoedelijk wel een paar mooie uitzichten gemist maar ach, dit was ook wel eens leuk om mee te maken. Het is toch al een vreemde vakantie.
We rijden door het leuke kleine plaatsje Henrieville. Het landschap is hier weer een stuk minder woest maar wel heel mooi. We durven de weg naar Kodachrome Basin SP niet in te gaan want het slechte weer zit ons dicht op de hielen. Bij het visitorcenter in Cannonville stoppen we en eten aan een picknicktafel in een parkje onze Subwaybroodjes.
Het is doodstil in het plaatsje en er is niemand op straat. In de verte horen we de donder en de wind ruist door de bomen. Het voelt een beetje spookachtig en we verzinnen enge verhalen over het dorpje en zijn bewoners. Als er ineens een klein zwaar hijgend hondje verschijnt dat aan mijn voeten gaat zitten bestempel ik hem als de “hellhound” die het dorpje terroriseert zodat de mensen niet naar buiten durven. Als hij ons even later naar de auto volgt krijgen we vreselijk de slappe lach. Gelukkig gaat hij uiteindelijk weg als ik ksst roep, want Joyce ziet het niet zitten om hem naast haar op de achterbank te hebben. Als we weg willen rijden schrikt Joyce zich nog even een een ongeluk want het hondje komt ineens onder de auto vandaan. Gelukkig lukt het Ger om weg te rijden zonder hem te pletten.
Om even over drieën arriveren we in Tropic maar erg veel zin om hier te overnachten hebben we niet.Het slechte weer komt er aan en om nou de rest van de middag op een hotelkamer in dit gat door te brengen,nee dank u! We gaan het slechte weer maar trotseren en zien wel hoe de dag verder loopt.
Als we bij de noordkant van Bryce NP langs de ingang van de Mossy Cave Trail komen parkeren we de auto en lopen snel even naar het watervalletje voor het noodweer losbarst. We horen de donder al in de verte dus we durven niet helemaal meer tot de grot te lopen. Maar het is heel leuk om weer even tussen de hoodoos te lopen en de donkere lucht die er boven hangt is echt prachtig. Heerlijk dat we deze trail nog even in het mooie weer hebben kunnen lopen.
Als we even later langs Bryce NP rijden barst de regen weer los. Een bezoek aan Red Canyon wordt dus niets, we zien het niet zitten om nu een trail te te gaan lopen in de regen.
Het is inmiddels half vier, wat zullen we doen? We overleggen en zijn het erover eens dat we geen zin hebbeen om hier in de buurt een hotel te nemen, terwijl het buiten hoost. Er is hier niets te doen en dan zitten we de hele avond op de kamer. We gaan via Panguitch en de vlak daarboven gelegen 20 naar de highway rijden en daarna richting Cedar City. Dan zitten we in ieder geval in een grotere stad. Hoewel het korter is gaan we liever niet via Cedar Breaks want het lijkt ons niet echt een pretje om met dit weer in de bergen te rijden. We zijn al eens in dit mooie park geweest en het is dus geen groot gemis.
Panguitch ziet er aardig vervallen uit tegenwoordig. Een aantal hotels zijn gesloten en er zijn bij alle hotels kamers vrij. En dat terwijl het hoogseizoen is. Ik kan me herinneren dat het zes jaar geleden een stuk levendiger was.
De 89 noord is een leuke weg om te volgen, veel grasland en boerderijtjes en aan weerskanten zien we bergen. Ook de 20 west is een makkelijk te rijden weg door de bossen.
Het is inmiddels weer droog geworden en we rijden de blauwe lucht tegemoet. We hebben dus een goede keus gemaakt. Om even voor half vijf rijden we de I15 op naar het zuiden, de temperatuur is inmiddels opgelopen naar 34°C !! Bij een rest area nemen we een boekje met kortingscoupons voor hotels mee en ik stel de TomTom in op één van de hotels. Maar ik heb blijkbaar iets verkeerd ingevoerd want vlakbij Cedar City belanden we na een aantal afslagen weer op de I 15 maar nu in noordelijke richting. Dat betekent weer acht mijl heen en terug rijden. Voortaan moeten we maar weer gewoon de kaart en ons gezonde verstand gebruiken in plaats van blindelings dat apparaat te volgen.
We rijden naar de Abbey Inn maar de kamers met coupons zijn “uitverkocht” en we moeten ruim $ 100 voor een kamer betalen. Ze willen wel tot $ 90 gaan maar dat vinden we te duur voor dit hotel. Dus rijden we naar de vlakbij gelegen Crystal Inn. Ook hier werkt de coupon niet, volgens mij lukt het gewoon niet met die dingen in het hoogseizoen. Ze vragen nu $ 99 voor een kamer maar op vertoon van de coupon wil hij ons wel een kamer met 2 queen bedden geven voor $ 89 inclusief een uitgebreid hot breakfast. Het hotel ziet er prima uit dus dat doen we maar. Als we later op internet kijken blijkt het AAA tarief $ 107 te zijn dus we hebben weer een mooie deal.
We gooien de tassen in de ruime kamer en duiken meteen het zwembad in. Het is nog heel warm en we kunnen nog heerlijk een uurtje zonnen. Het ziet er heel vreemd uit, aan de linkerkant is de lucht blauw, aan de rechterkant pikzwart!
Om half acht lopen we naar het “Bards” restaurant in de hal van het hotel. Het is een Engels/Italiaans restaurant en dat zie je aan de menukaart. Bij de hamburgers krijgen Ger en Joyce Engelse chips en er staan ook English Pie’s en toetjes op de kaart. Er is ook een uitgebreide soup-en salat bar. Ik eet een heerlijke Chicken Marsala en later delen we met zijn drieën een toetje.
Terug op de kamer internetten en lezen we nog wat. Joyce gaat vroeg slapen want ze is erg moe.
We weten nog niet wat we morgen gaan doen. Als het weer er goed uitziet gaan we naar Zion en anders trekken we de andere richting uit naar Las Vegas of Californië.
